قیمت نان سنگک ۵ برابر شد حقوق بازنشستگان نیم برابر!

سال‌هاست که قطار وعده‌ها برای بازنشستگان سوت می‌کشد اما در ایستگاه عمل توقف نمی‌کند. آن‌هایی که جوانی و نیروی بازوی خود را در چرخ‌دنده‌های صنعت و تولید این کشور فرسودند، حالا در ایامی که باید فصل «آسایش» و «تکریم» باشد، در خط مقدم جنگی نابرابر با هیولای تورم رها شده‌اند. سفره‌هایی که روزبه‌روز آب می‌رود و شرمی که بر پیشانی نان‌آوران دیروز می‌نشیند، دیگر با بخشنامه‌های اداری و درصدهای ناچیزِ روی کاغذ ترمیم نمی‌شود.

یک فعال صنفی بازنشستگان کارگری با انتقاد از شکاف عمیق میان دستمزد و هزینه‌های زندگی، وضعیت سفره بازنشستگان را «بحرانی» توصیف کرد. وی با گلایه از گرانی ۵ برابری اقلام اساسی تاکید کرد که با حقوق ۱۶ میلیون تومانی و خط فقر ۶۰ میلیون تومانی، بازنشستگان عملاً در تأمین «نان سنگک» خود نیز با مشکل مواجه شده‌اند.

سال‌هاست که قطار وعده‌ها برای بازنشستگان سوت می‌کشد اما در ایستگاه عمل توقف نمی‌کند. آن‌هایی که جوانی و نیروی بازوی خود را در چرخ‌دنده‌های صنعت و تولید این کشور فرسودند، حالا در ایامی که باید فصل «آسایش» و «تکریم» باشد، در خط مقدم جنگی نابرابر با هیولای تورم رها شده‌اند. سفره‌هایی که روزبه‌روز آب می‌رود و شرمی که بر پیشانی نان‌آوران دیروز می‌نشیند، دیگر با بخشنامه‌های اداری و درصدهای ناچیزِ روی کاغذ ترمیم نمی‌شود.

صحبت از «زندگی» نیست؛ صحبت از «بقا» است. صحبت از دست‌هایی است که روزگاری نماد شرافت کارگری بودند و وعده بوسیدنشان داده می‌شد.....

​سید محمد احمدی، فعال صنفی بازنشستگان تأمین اجتماعی، در گفت‌وگو با ایلنا، پرده از این واقعیت تلخ برمی‌دارد و از روزگار سختِ هم‌قطارانش می‌گوید.

​این فعال بازنشستگان در تشریح وضعیت اقتصادی موجود به خبرنگار ایلنا گفت: «ببینید تخم‌مرغ الان گران شده و ما نمی‌دانیم چطور زندگی کنیم، به خاطر اینکه قیمت‌ها سر به فلک کشیده است. دستمزد یک روزِ کارگر نزدیک به نرخ یک شانه تخم‌مرغ است! این نشان می‌دهد که وضعیت معیشت ما دیگر از مرز خطر گذشته و به بحران رسیده است. ما دیگر نمی‌توانیم ادامه دهیم.»

دستان پینه بسته و سفره‌های خالی

​وی با اشاره به تغییر نگاه مسئولان به کارگران نسبت به دهه‌های گذشته افزود: «من کارگر دهه شصت و هفتاد بودم؛ آن زمان که جوان بودیم با تبلیغات به ما می‌گفتند «دست کارگر را می‌بوسیم»، اما الان دست ما لای گیره است. سوال من این است که این دستِ ما چه زمانی قرار است از لای گیره در بیاید؟ با این وضعیت معیشتی، زندگی ما زیر فشار است. »

احمدی در خصوص محاسبات ریاضی حقوق و خط فقر تصریح کرد: «حقوق بازنشستگی من ۱۶ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان است که ۸۰۰ هزار تومان آن بابت بیمه تکمیلی کسر می‌شود و طبق روال قانونی ۱۶ تومان دست من را می‌گیرد. این در حالی است که تورم و خط فقر به بالای ۵۰ و ۶۰ میلیون تومان رسیده است. این فاصله خیلی زیاد است؛ حتی اگر ۵۰ درصد هم روی حقوق ۱۶ میلیونی بگذارند، می‌شود ۲۴ میلیون، باز هم تا ۵۰ میلیون تومانِ خط فقر، بیش از ۲۰ میلیون تومان فاصله داریم. سال دیگر هم دوباره تورم و گرانی داریم؛ واقعاً چه تصمیمی می‌خواهند برای معیشت و حقوق ما بگیرند؟ ما الان عملاً زیر خط فقر مطلق هستیم.»

​این فعال صنفی با مقایسه نرخ اقلام اساسی گفت: «یک زمانی حقوق ما ۱۰ میلیون بود و نان سنگک ۵ هزار تومان؛ الان نان سنگک شده ۲۵ هزار تومان اما حقوق ما ۱۶ میلیون است. من با روغنی که ۳۶۰ هزار تومان بود و الان شده یک میلیون و حدود پنج برابر شده کاری ندارم؛ من دارم از نان سنگک صحبت می‌کنم که ساده‌ترین نیاز ماست. نان را از ۵ هزار تومان رساندند به ۲۵ هزار تومان یعنی ۵ برابر، اما حقوق ما نهایتاً ۵۰ تا ۶۰ درصد (حدود نیم برابر) اضافه شده است. این اختلاف را چطور می‌خواهند برای من پر کنند؟ نان دیگر حداقلِ قوت کارگر است، ما که نمی‌گوییم برویم کباب بریان بخوریم یا صحبت از گوشت بالای یک میلیون تومانی نمی‌کنیم که یک زمانی صد هزار تومان بود؛ ما داریم از همان نان سنگکی حرف می‌زنیم که ۵ هزار تومان بود.»

مسئولان صدای ما را بشنوند!

​وی در خصوص دشواری‌های بیان مطالبات صنفی اظهارکرد: «اگر به خیابان بیاییم، برچسب می‌خوریم. صدایمان را کجا باید به این‌ها برسانیم؟ کجا می‌توانیم صحبت کنیم که یک فضایی بگذارند که ما اغتشاشگر محسوب نشویم؟ ما مطالبه‌گریم. باید فضایی را برای ما در نظر بگیرند که بتوانیم صحبت کنیم و مسئولان گوش کنند و اجرا کنند؛ نه اینکه یک گوش در باشد و یکی دروازه! حرف‌درمانی دیگر فایده ندارد، مطالبات ما باید محقق شود. خطاب به مسئولان می‌گویم، شما دارید حداقل قوت کارگر را از او می‌گیرید. »

​سید محمد احمدی در پایان با اشاره به فشارهای روحی وارد بر بازنشستگان خاطرنشان کرد: «در شرایط کلی ما شرمنده خانواده‌هاییم. عملاً ما نمی‌توانیم نیازهای اولیه فرزندانمان را تامین کنیم، چه پوشاک باشد چه چیزهای دیگر. با این حقوق فقط می‌توانیم به «قوت لایموت» و حداقل‌های سفره‌هایمان برسیم. خود من شخصاً چند سال است نتوانسته‌ام لباس نو بخرم. اگر داشته باشم می‌خرم، وقتی ندارم نمی‌توانم. بچه‌های ما نیازهای اولیه دارند و ما ناتوانیم. مگر اولویت حضرت پیغمبر (ص) رعایت حق‌الناس نبود؟ آیا این وضعیت رعایت حق‌الناس است؟! »